Waar ook ter wereld kan men tegenwoordig vanuit een luie stoel bijvoorbeeld zijn favoriete paar schoenen bestellen, zij het meestal in het Engels.
Maar is pakweg een Spaanse koper wel gebonden door de algemene voorwaarden van een Belgisch bedrijf als die alleen in het Nederlands en Engels beschikbaar zijn?
En wat met de technische voorwaarden op die schoendoos of de beschrijving op de website?
Website en algemene voorwaarden
Elke e-shop in de Europese Unie mag in principe vrij beslissen in welke taal of talen de website wordt aangeboden. De wet Elektronische Handel legt evenmin taalvereisten op wat betreft de algemene voorwaarden. Wel is het aangeraden om de algemene voorwaarden ter beschikking te stellen in alle talen die op de website worden gebruikt. Indien dit niet het geval is stelt de wet in principe enkel dat de verkoper op voorhand moet aangeven in welke taal het contract kan worden gesloten.
Etikettering, gebruiksaanwijzigingen en garantiebewijzen
Tot voor kort was het in principe verplicht om als verkoper de etikettering, gebruiksaanwijzigingen en garantiebewijzen aan te bieden in ‘een taal die de consument begrijpt’, zijnde in de taal of één van de talen van het taalgebied waar de goederen of diensten op de markt worden gebracht.
Sinds 12 mei 2010 vervangt de wet Marktpraktijken en Consumentenbescherming (WMPC) de wet Handelspraktijken (WHPC). Vanaf dan worden de taalvereisten versoepeld als tot ‘een voor de gemiddelde consument begrijpelijke taal gelet op het taalgebied van de consument’ (artikel 10 WMPC). Met andere woorden, het lijkt voldoende dat de Verkoper één of meer van de – veelgesproken – talen van de Europese Unie uitkiest, rekening houdend met het taalgebied waar de goederen of diensten aan de consument worden aangeboden. Ook kunnen nu bijvoorbeeld ook pictogrammen of woorden die men gemakkelijk in een andere taal begrijpt, aangewend worden.
