De aftrek van beroepskosten met betrekking tot personenwagens dient beperkt te worden ten belope van een bepaald percentage in functie van de CO2-uitstoot of tot 75 % indien het brandstofkosten betreft.
Autokosten die betrekking hebben op een personenwagen van de firma die door een werknemer of een bedrijfsleider gebruikt wordt, zijn in weze niet onderworpen aan de aftrekbeperking voor autokosten op voorwaarde dat er in hoofde van de betrokkene een voordeel in natura weerhouden wordt.
Dit principe blijkt uit een antwoord van de Minister van Financiën op een parlementaire vraag van 1 september 2002 en werd ook zo ingeschreven in nr. 195/109 van de Commentaar op het Wetboek Inkomstenbelastingen. De reden was dat autokosten, in de mate dat ze corresponderen met een voordeel in natura, het karakter krijgen van een loon. Lonen zijn niet aan de aftrekbeperking voor autokosten onderworpen.
De Administratie, hierin gevolgd door het merendeel van de rechtspraak, oordeelde dat slechts het gedeelte van het voordeel van alle aard dat effectief in de personenbelastingen belast werd, mocht afgetrokken worden bij de berekening van de verworpen autokosten.
Met andere woorden, als er een eigen bijdrage gevraagd wordt van de werknemer of de bedrijfsleider, mag enkel het netto voordeel (het voordeel van alle aard verminderd met de eigen bijdrage) in mindering gebracht worden bij de berekening van de verworpen autokosten.
Een inschrijving van het voordeel op het debet van de rekening courant in een vennootschap is in deze gelijk aan de betaling van een eigen bijdrage. Dit betekent dat een doorgerekend voordeel in natura voor het gebruik van een firmawagen niet mocht afgetrokken worden. De Administratie stelt dat de eigen bijdragen van werknemers of bedrijfsleiders moeten opgenomen worden onder de bedrijfsopbrengsten en dat er geen enkele wettelijke bepaling is die toelaat deze opbrengsten te herleiden in functie van de aftrekbeperking.
Als het voordeel in natura even groot is als de terugbetaalde vergoeding, dan is er evenmin een te belasten voordeel en dan mag de betaalde vergoeding niet afgetrokken worden bij de berekening van de verworpen autokosten dixit de fiscale administratie.
In een arrest van 17 mei 2011 oordeelde het Hof van beroep te Antwerpen toch anders en argumenteerde dat de bijdrage betaald voor het persoonlijk voordeel van de wagen wel degelijk in mindering mag worden gebracht van de verworpen uitgaven op autokosten.
Of deze stelling het zal halen is nog maar de vraag en we zullen moeten zien of de zienswijze van het Hof van beroep van Antwerpen wordt bevestigd door andere rechtbanken en hoven.
