Het is in principe ook “geheim”. De opmaker schrijft zijn persoonlijke wensen neer, richting de personen die hij of zij daarmee wil begunstigen, en dit document komt normaliter pas boven water wanneer de testator overleden is. 

In een testament kunnen zowel patrimoniale (aandelen, gelden,…) als extra-patrimoniale (beheer, voogdij,…) zaken geregeld worden. De extra begunstiging kan zowel naar (reservataire) erfgenamen gaan, als naar ouders, vrienden, (niet-huwelijkse) partners,…

En net omdat het testament die laatste wens van de testator bevat, kan dit te allen tijde herroepen worden. Hierin ligt dan ook het zwakke punt: het herroepen moet uitdrukkelijk gebeuren en wordt niet als zodanig vermoed.

Het Hof van Beroep te Luik heeft hierover op 24 februari 2010 een arrest gewezen.
In de voorliggende casus had de testator diens toenmalige geliefde, nominatief, benoemd als algemeen legataris in diens testament. Na verloop van tijd wordt de amoureuze relatie beëindigd, maar het testament blijft hierbij onaangeroerd. Bij het overlijden van de testator krijgt het document zijn, al dan niet gewenste, uitwerking.

Het is namelijk niet zo dat, wanneer een liefdesrelaties beëindigd wordt, het testament dat een algemeen legaat ten voordele van de (toenmalige) partner voorzag, hierdoor eveneens stilzwijgend herroepen wordt. De testator had hiervoor een bijkomende wilsuiting moeten opmaken, waarin de herroeping van het vorige testament duidelijk blijkt.

Het belang om iemand al dan niet nominatim te benoemen in een testamentaire beschikking, is hierdoor nogmaals bewezen…

Beroepskosten zijn volgens artikel 49 WIB’92 maar aftrekbaar wanneer het kosten betreft die de belastingplichtige “in het belastbare tijdperk heeft gedaan of gedragen of gedragen om belastbare inkomsten te verkrijgen of te behouden“. In concreto gaat het om kosten die in dat tijdperk werkelijk zijn betaald of gedragen of het karakter van zekere en vaststaande schulden of verliezen hebben verkregen en als zodanig ook zijn geboekt.

De overeenkomst die een afstand van schuldvordering onder voorbehoud van terugkeer naar een betere toestand bevat, kwalificeert burgerrechtelijk als een verbintenis onder ontbindende voorwaarde. Men zou geneigd kunnen zijn om te denken dat dergelijke ontbindende voorwaarde conflicteert met de fiscale vereiste van het zekere en vaststaande karakter. Is dit juist ?

Vooreerst is een overeenkomst onder ontbindende voorwaarde een verbintenis waarvan de uitdoving afhankelijk is van een toekomstige onzekere gebeurtenis. Met andere woorden: zolang de onzekere gebeurtenis niet in vervulling gaat, wordt de overeenkomst uitgevoerd. Pas wanneer de ontbindende voorwaarde zich realiseert verdwijnt de overeenkomst met terugwerkende kracht (art. 1168 B.W.).

Zonder twijfel kan gesteld dat de kwijtschelding van schuldvordering onder voorbehoud van terugkeer naar een betere toestand uitvoerbaar is en waarbij de schuldvordering wel degelijk is kwijtgescholden. Vanaf het ogenblik van de ondertekening van de overeenkomst die in de kwijtschelding voorziet, is de afstand van de vordering m.a.w. zeker en vaststaand. Enkel bij daadwerkelijke realisatie van de voorwaarde, in casu de terugkeer naar een betere toestand, gaat dit zekere en vaststaande karakter verloren.

De fiscus sluit zich (in principe) aan bij deze interpretatie aangezien zij in een circulaire (circ. 17 maart 1983, Bull. Bel. 1983, nr. 617, 1174) onverminderd stelt dat de overeenkomst van afstand van schuldvordering onder de ontbindende voorwaarde van terugkeer naar een betere toestand een feit is zolang de voorwaarde niet is vervuld.

Toch heeft de fiscale administratie, in weerwil van haar eigen circulaire, juridische procedures gevoerd over dit principe. Met succes want zowel het Hof van Beroep van Gent (12 april 2005, Fisc. Act. 2005, 20/5) als dit van Luik (24 februari 1993, FJF 1993, nr. 93/218) oordeelden dat het zekere en vaststaande karakter van een schuld een autonome fiscale betekenis had. In latere lagere rechtspraak wordt deze analyse evenwel betwist.

In een arrest van 27 november 2012 komt het Hof van Beroep van Gent terecht terug op haar eerdere rechtspraak. Het Hof stelt nu onomwonden dat een zekere en vaststaande schuld fiscaal niet anders moet worden ingevuld dan in het gemeen recht (burgerrechtelijk en boekhoudkundig recht).

De conclusie luidt dan ook dat de afstand van schuldvordering onder voorbehoud van terugkeer naar een betere toestand wel degelijk een fiscaal aftrekbare beroepskost is.

Zodra een rechtspersoon echter een bestuursfunctie uitoefent moet deze vennootschap een natuurlijke persoon als vaste vertegenwoordiger benoemen, deze vertegenwoordiger neemt dan de bestuursopdracht waar. De vaste vertegenwoordiger is burgerrechtelijk en strafrechtelijk aansprakelijk alsof hij zelf de betrokken opdracht in eigen naam en voor eigen rekening zou volbrengen, onverminderd de hoofdelijke aansprakelijkheid van de rechtspersoon die hij vertegenwoordigt.

De vaste vertegenwoordiger wordt aangesteld door het bestuursorgaan én dus niet door de algemene vergadering van de rechtspersoon-bestuurder, tenzij de statuten anders voorzien. De vennootschap die wordt bestuurd komt zelf niet tussen in de aanstelling, al moet zij wel zorgen voor de bekendmaking van de benoeming van de vaste vertegenwoordiger en de beëindiging van diens mandaat.

Het is niet toegestaan om meer dan één vaste vertegenwoordiger aan te stellen. De bevoegdheid om de rechtspersoon-bestuurder te vertegenwoordigen is daarenboven een exclusieve bevoegdheid en de vennootschap kan de vaste vertegenwoordiger niet vervangen door een gewone bestuurder. De vaste vertegenwoordiger kan zelf wel beslissen om een volmacht te geven aan een gewone bestuurder wanneer hijzelf verhinderd is. De vertegenwoordigde vennootschap mag het mandaat van vaste vertegenwoordiger niet herroepen zonder tegelijk een opvolger te benoemen.

De regels inzake belangenconflict van toepassing op bestuurders en zaakvoerders gelden evenzeer voor de vaste vertegenwoordiger. Dit impliceert dat hij terzake moet handelen als een bestuurder wanneer hij rechtstreeks of onrechtstreeks een belang van vermogensrechtelijke aard heeft dat strijdig is met een besluit of een verrichting van de vennootschap waarin hij optreedt voor de rechtspersoon-bestuurder.

Deze vaste vertegenwoordiger moet bovendien een band hebben met de vennootschap, d.w.z. zaakvoerder of bestuurder zijn, vennoot of aandeelhouder zijn of werknemer zijn van de vennootschap.

Het is tot slot belangrijk om op te merken dat de regeling niet van toepassing is voor de gedelegeerd bestuurder-rechtspersoon (dagelijks bestuur). Merkwaardig maar de wetgever heeft dit zo gewild.

In haar circulaire van 10 april 2013 (nr. 5/2013) schrapt zij eveneens alle gevallen waarin sprake is van testamentaire bepalingen. Een gevolg hiervan is dat testamentaire beschikkingen niet onder de toepassing vallen van de antimisbruikbepaling van artikel 106 W.Succ.

Dit is volkomen terechte correctie van een eerder dubieus fiscaal standpunt. De wettelijke omschrijving van fiscaal misbruik voor wat betreft registratie- en successierechten maakt immers duidelijk dat het om rechtshandelingen moet gaan die de belastingplichtige zelf heeft gesteld. Voor wat betreft successierechten en testamenten is de testator, in de huidige stand van de wetgeving, nooit belastingplichtig.

Het opstellen van een testament met maximale benutting van gunstregimes, testamenten met ‘generation skipping’, het duo-legaat of het kinderloos vrijgezel testament zijn, net zoals het ‘ik opa’-testament, niet te vatten als misbruik.

In dit tweede deel gaan we dieper in op enkele bijzondere situaties en hoe deze volgens de Commisie voor Boekhoudkundige Normen op een correcte manier verwerkt dienen te worden.

1. Waardeverminderingen op bestellingen in uitvoering

Een waardevermindering dient geboekt te worden wanneer de vervaardigingsprijs verhoogd met de geraamde toekomstige kosten, hoger uitvalt dat de overeengekomen verkoopprijs. Waardeverminderingen kunnen veroorzaakt worden door onvoorziene stijgingen van loonkosten, grondstoffen of andere vervaardigingselementen en door vertragingen in de werkzaamheden of schade waardoor een deel van de werkzaamheden opnieuw zou dienen te gebeuren.

Voorbeeld:
Reeds geboekte productiekosten in jaar N = 70.000,00 euro
Geraamde productiekosten in jaar N+1 = 80.000,00 euro
Totale kosten (werkelijke + geraamde) bij oplevering in jaar N+1 = 150.000,00 euro
Contractueel overeengekomen prijs = 100.000,00 euro
Verlies = 150.000,00 – 100.000,00 = 50.000,00 euro

Boekingen per 31/12/N

Boeking BIU:

Aanleggen waardevermindering:

Boekingen per 31/12/N+1

Facturatie bij oplevering:

Uitboeking aanschaffingswaarde BIU:

Terugname waardevermindering:

2. Voorzieningen voor risico’s en kosten

Indien de risico’s verbonden aan de verdere uitvoering van de bestelling (en de afhandeling met verlies) niet kan gedekt worden door het boeken van een waardevermindering, dient de onderneming voor deze risico’s een bijkomende voorziening aan te leggen.

Voorbeeld:
Reeds geboekte productiekosten in jaar N = 70.000,00 euro
Geraamde productiekosten in jaar N+1 = 80.00,00 euro
Totale kosten (werkelijke + geraamde) bij oplevering in jaar N+1 = 150.000,00 euro
Contractueel overeengekomen prijs = 75.000,00 euro
Verlies = 150.000,00 – 75.000,00 = 75.000,00 euro

Boekingen per 31/12/N

Aanleggen waardevermindering:

Aanleggen bijkomende voorziening voor risico’s en kosten:

Bij oplevering in jaar N+1 worden de aangelegde bestellingen in uitvoering, de waardevermindering en de voorzieningen tegengeboekt.

3. Vooruitbetalingen op bestellingen in uitvoering

A rato van de voortgang van de werken kunnen er tussentijdse voorschotten gefactureerd worden. Dergelijke voorschotten dienen boekhoudkundig op de 46-rekening ‘Ontvangen vooruitbetalingen op bestellingen te worden geboekt’.

Voorbeeld:
Er wordt een voorschot van 20.000,00 euro (excl. BTW) gefactureerd.

Boeking van het ontvangen voorschot in jaar N:

In jaar N+1 wordt de slotfactuur als een normale verkoopfactuur geboekt. De voorschotfactuur dient in jaar N+1 eveneens als opbrengst te worden erkend:

Deze fiscale bocht leek menig adviseur nogal vreemd… Tot er inderdaad op 19 april 2013 een beslissing van de fiscale administratie opdook waarin we lezen dat de gesplitste aankoop met voorafgaande schenking bij overlijden onder toepassing zal vallen van artikel 9 Wetboek Successierechten. Dit artikel is één van de fictie-artikelen in het Wetboek Successierechten en luidt als volgt:

“De roerende of onroerende goederen, verkregen ten bezwarenden titel voor het vruchtgebruik door de overledene en voor de blote eigendom door een derde, alsmede de effecten aan toonder of op naam, ingeschreven voor het vruchtgebruik op naam van de overledene en voor de blote eigendom op naam van een derde worden, voor de heffing van het uit hoofde van de nalatenschap van de overledene eisbaar successierecht en recht van overgang bij overlijden, geacht in volle eigendom in dezes nalatenschap voorhanden te zijn en door de derde als legaat te zijn verkregen, tenzij het bewezen wordt dat de verkrijging of de inschrijving niet een bedekte bevoordeling ten behoeve van de derde is.”

De voorafgaande schenking is, volgens de beslissing van de fiscale administratie, niet langer een geldig tegenbewijs dat de toepassing van artikel 9 kan blokkeren. A contrario, door de beslissing wordt dit nu een wettelijk vermoeden van bedekte bevoordeling zoals bedoeld in het artikel 9.

Het verdwijnen van de techniek gesplitste aankoop van de lijst van misbruiken was dus een aanloop naar die beslissing. De fiscus meent dat de anti-misbruikbepaling niet nodig is voor de gesplitste aankoop daar zij meent dat dergelijke techniek onder toepassing valt van artikel 9 W.Succ. Dit is toch wel eigenaardig aangezien hierover in het verleden hierover reeds een polemiek bestond.

In 2002 besliste de fiscus dat de blote eigenaar bij de gesplitste aankoop mag kopen op voorwaarde dat hij over dat geld beschikte, zonder dat hem de som werd overhandigd door de koper van het vruchtgebruik. De fiscus stelde dat de blote eigenaar reeds rechtmatig eigenaar van het geld moest zijn voor de ondertekening van de compromis. In een antwoord op een Parlementaire vraag (2006) stelde de Minister van Financien dat de schenking moest plaatsvinden voor de betaling van de prijs, zijnde de notariële acte. Dit standpunt werd overgenomen in de administratieve beslissingen van 20 februari 2007 en 13 december 2007. Het zijn nu deze beslissingen die herroepen worden door de nieuwe beslissing van 19 april jl.

De fiscus ‘gunt‘ de belastingplichtigen wel wat overgangstijd: tot 1 september 2013 zal een gesplitste aankoop geen aanleiding geven tot de toepassing van artikel 9 W. Succ.

De conclusie is duidelijk: de manier waarop de fiscale administratie dergelijke materie aanpakt en haar voortschrijdende inzichten vertaalt, is eerder ingegeven door politieke en budgettaire overwegingen dan door de bezorgdheid voor een correcte toepassing van het artikel 9 W.Succ.

Een redelijk mens zou denken dat – indien de bedrijfsleider er wil mee stoppen en een ontbinding aangewezen lijkt – 10 % erbovenop meer dan voldoende is. Dat is evenwel buiten de snoodaards van deze regering gerekend. In hun niet aflatende zoektocht om het overheidsbeslag nog te laten stijgen is het hen dan toch gelukt om de 10 % te laten stijgen met 250 pct.

Veruit de laatste druppel wordt uit de citroen genaamd ondernemer geperst. De door – veelal KMO’s – zorgvuldig opgepotte reserves moeten er dus ook bij ontbinding van de vennootschap aan geloven om te worden geofferd op het altaar van het overheidsbeslag. Er is weliswaar nog wat tijd pas vanaf 1 oktober 2014 gaat het verhoogde tarief in. Wachten op de executie als het ware.

Daarover ondervraagd op de radio riposteert minister Koen Geens met twee argumenten die er ons inziens absoluut niet toe doen. Vooreerst wijst hij op een andere nieuwe maatregel bedrijven die hun reserves in het kapitaal voordien incorporeren behouden, voor wat betreft die reserves, bij een latere liquidatie het (huidige) tarief van 10 %. Geens hanteert daarbij een vreemde argumentatie: de banken zouden vandaag de dag namelijk niet meer geneigd zijn nog leningen te geven aan KMO’s ondermeer omdat hun kapitaal vaak te laag is. Bij ons weten kijken de banken vooral naar het eigen vermogen van ondernemingen en niet naar het kapitaal. Het eigen vermogen omvat naast het kapitaal ook de reserves waar die ook staan geboekt, onder de reserves zelf of geïncorporeerd in het kapitaal.

Het is duidelijk dat het argument van die lastige banken er gewoon bij gesleurd is om een aparte categorie van reserves te kunnen aanmaken en de reserves die men eruit wil halen met nog eens 25 % extra te belasten. Bovendien : wie garandeert dat die 10 % inderdaad 10 % blijft ? De fiscale wetgeving is als een bollenkraam: nu en dan gooit de zoveelste minister van begroting en / of financiën (of een staatssecretaris) een paar welgemikte bollen naar dat kraam en alles valt om. Fiscale rechtszekerheid bestaat niet in dit land.

Een tweede irrelevant argument is een andere gunstige maatregel met name de verlaging van de roerende voorheffing op dividenden van aandelen die zijn uitgegeven nav kapitaalverhogingen die een paar jaar worden aangehouden. Ook hier weer – los van het irrelevante van deze maatregel (zie verder) – kan niemand zeker zijn dat die verlaagde roerende voorheffing zal blijven. Ook het tarief van 15 % op AFV-aandelen ging einde 2011 voor de bijl.

Waarom zijn die maatregelen – hoe mooi en welgekomen ze ook zijn – niet dienstig om de kritiek op de verhoging van 10 % naar 25 % te weerleggen of te milderen ? Omdat die twee nieuwe maatregelen een andere situatie beogen. Ze zijn erop gericht om bedrijven die verder willen werken fiscaal te bevoordelen en investeren in die bedrijven aantrekkelijker te maken. Die maatregelen kunnen dus niet gebruikt worden als glijmiddel om de verhoging met 250 % van de liquidatiebelasting goed te praten.

Bedrijven die willen liquideren – en daar zitten bijzonder veel kleine ondernemingen tussen – doen dat vaak omdat de mensen die erachter zitten willen stoppen. Jaren hebben ze de winsten opgepot. De winsten eruit halen als wedde was veel te duur gezien meer dan 50 % door het zwarte gat van het overheidsbeslag wordt opgeslokt. Als winst uitkeren werd ook vaak vermeden. Er was al 34 % winstbelasting verdwenen in datzelfde zwarte gat onder de vorm van vennootschapsbelasting. Als dividend uitkeren betekende immers nog eens 25 % erbij in de vorm van roerende voorheffing. Tot in 2011 was er in bepaalde gevallen nog een tarief mogelijk van 15 % maar ook dat werd afgeschaft. Die bedrijven kozen dan maar vaak om de winsten op te potten en te hopen dat ze bij liquidatie konden genieten van het laatste “interessante” belastingtarief van 10 %. Er was in de voorbije decennia vaak hard gewerkt en dat mocht toch beloond worden was de terechte wens. Niet dus. Ook die wens wordt nu de kop ingedrukt. We mogen hierbij niet vergeten dat tussen de slachtoffers nog bedrijven zitten die een tarief in de vennootschapsbelasting hebben gekend van 43 %. Die houden bij een liquidatie nog 43 % over van winsten die ze ooit hebben gemaakt en in 2014.

In deze bijdrage wordt slechts de mening van de auteur weergegeven.

Bestellingen in uitvoering zijn “alle prestaties van diensten of producten van goederen die een onderneming verricht buiten haar gebruikelijke serieproductie, op specifieke aanwijzigen van een klant”. Deze aangeboden diensten of goederen behoren niet tot het courante productgamma van de onderneming en de productie wordt pas gestart nadat de eigenschappen door de koper werden vastgelegd en de commerciële aspecten werden genegotieerd.

Waarderingsmethoden

Basis voor de waardering van BIU is volgens artikel 71 KB/W.Venn de ‘vervaardigingsprijs’. Volgens de Commissie omvat deze prijs:

- de aanschaffingskosten van de benodigde grondstoffen, hulpstoffen en verbruiksproducten
- de productiekosten die rechtstreeks toerekenbaar zijn aan de uitvoering van de bestelling
- het evenredig deel van de kosten die slechts onrechtstreeks toerekenbaar zijn (voor zover ze betrekking hebben op een normale prestatieperiode)

Het jaarrekeningbesluit gaat in eerste instantie uit van ‘full costing’, waarbij zowel rekening wordt gehouden met de rechtstreekse als de onrechtstreekse productiekosten. De onderneming mag er evenwel voor opteren om de onrechtstreekse kosten niet of slechts gedeeltelijk op te nemen in de vervaardigingsprijs. Het gebruik van deze ‘direct costing’ methode moet in de toelichting vermeld worden.

Vervolgens heeft de onderneming keuze uit twee winsttoerekeningsmethodes:

1. ‘Percentage of completion’ mehode:
De opbrengst wordt a rato van de voortgang van de productie of de werkzaamheden in resultaat genomen. De vervaardigingsprijs wordt vermeerderd met het verschil tussen de totale verkoopprijs en de totale vervaardigingsprijs, wanneer dit met voldoende zekerheid als verworven mag worden beschouwd.

De voortschrijding van de werken kan bepaald worden op basis van een ‘input’ of een ‘output’ methode. De eerste methode vertrekt van de kosten die reeds werden gemaakt ten opzichte van de totale kostprijs van de bestelling. De tweede methode vertrekt daarentegen van het aantal opgeleverde items of de vereiste afwerkingsgraad van de bestelling. De voortschrijding wordt dan bepaald op basis van bv. het aantal m² bebouwde oppervlakte,…

2. ‘Completed contract’ methode:
De BIU blijven tegen vervaardigingsprijs geboekt en de winst wordt pas bij de volledige afwerking van de bestelling in het resultaat genomen. Deze methode verdient de voorkeur wanneer er geen betrouwbare inschatting van de voortgang van de werkzaamheden kan worden gemaakt.

De theorie wordt verduidelijkt met onderstaand voorbeeld:

vb. Er wordt een overeenkomst afgesloten voor de oplevering van niet-courant product X in het jaar N+2 tegen een verkoopprijs van 8.000,00 euro.

Boekingen per 31/12/N
In de loop van het boekjaar werden de kosten (3.000,00 euro) reeds via de 60 tot 64-rekeningen in het resultaat opgenomen. Deze kosten vormen de vervaardigingsprijs, basis voor de waardering van de BIU:

De voortschrijdingsgraad wordt berekend op basis van de input methode = 3.000,00 / 4.500,00 = 66,67%.
De toe te rekenen winst bedraagt volgens de ‘percentage of completion’ methode = (8.000,00 – 4.500,00) x 66,67% = 2.333,45 euro.

Boekingen per 31/12/N+1
In jaar N+1 bedraagt de totale vervaardigingsprijs 3.000,00 + 1.200,00 = 4.200,00 euro. De vervaardigingsprijs steeg met 1.200,00 euro, de boekingsposten zijn gelijk aan deze in jaar N:

cfr. de ‘percentage of completion’ methode blijkt nu dat er in jaar N teveel winst werd toegerekend. Er dient een terugname van 2.333,45 – 2.268,00 = 64,45 euro geboekt te worden.

Boekingen per 31/12/N+2
Facturatie bij oplevering:

Uitboeking van de BIU:

Wanneer gebruik gemaakt werd van de ‘percentage of completion’ methode, dient eveneens volgende boeking te gebeuren:

Het resultaat in boekjaar N+2 bedraagt bijgevolg:
Omzet = 8.000,00
Uitboeking aanschaffingswaarde – 4.200,00
Uitboeking toegewezen winst – 2.268,00
Kosten van het boekjaar N+2 – 1.200,00
Resultaat = 332,00

Op  18 maart 2013 werd een ministerieel besluit (MB) uitgevaardigd dat voorziet in een herneming en uitbreiding van de mogelijkheid om een digitale kopie van een akte uit het verenigingsdossier te bekomen. Het MB werd gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad van 27 maart 2013, en is 10 dagen later in werking getreden: op 6 april 2013.

Wat werd nu concreet aangepast?

1/ Scannen van documenten
Het “papieren” vennootschapsdossier is voor iedereen ter inzage beschikbaar op de griffie van de rechtbank van koophandel van het arrondissement waar de vzw of de stichting haar zetel heeft. Een kopie van een document is mogelijk, mits betaling van een kleine bijdrage.
Vanaf nu kan iedereen die een stuk uit het “papieren dossier” wenst raad te plegen, de griffier van de bevoegde rechtbank van koophandel verzoeken om het papieren stuk in te scannen en het toe te voegen aan het elektronische verenigingsdossier.
De digitalisering dient te gebeuren binnen een termijn van 15 dagen.

Het voorgaande geldt echter niet zonder meer, enkele bemerkingen:
- het inscannen kan enkel gevraagd worden voor stukken die op of na 1 januari 1997 werden neergelegd op de griffie van de rechtbank van koophandel;
- het ingescande document wordt voorzien van een elektronische handtekening, maar dit impliceert niet dat het document eveneens “voor echt en correct” wordt verklaard;
- de elektronische documenten worden eveneens niet “voor eensluidend” verklaard, tenzij de griffier hier uitdrukkelijk om wordt verzocht. In dit laatste geval kan de griffie een vergoeding vragen.

2/ ICT-maatregelen

Ook de manier waarop deze modernisering dient te gebeuren wordt behandeld. FEDICT (Federale Overheidsdienst voor Informatie- en Communicatietechnologie) én de Stafdienst ICT (FOD Justitie) hebben namelijk de krijtlijnen uitgetekend.  Zo worden er procedures voorgeschreven:
- voor derden of de notaris met betrekking tot:
* de elektronische inschrijving of wijziging in het rechtspersonenregister van de KBO;
* de neerlegging van de akten, uittreksels van akten en stukken die in de bijlagen bij het Belgisch Staatsblad moeten worden bekendgemaakt.
Bemerk hierbij dat de elektronische neerlegging een doorzending impliceert naar de diensten van het Belgisch Staatsblad.

- voor de notaris, indien deze de elektronische neerlegging verzorgd.
De betaling van de kosten voor de bekendmaking in de bijlagen bij het Belgisch Staatsblad van akten, uittreksels van akten, stukken en mededelingen wordt in dat geval geregeld via de elektronische uitwisseling van gegevens.

- voor de betaling van de kosten voor de bekendmaking in de bijlagen bij het Belgisch Staatsblad, en de betaling van de kosten voor de waarmerking van elektronisch neergelegde stukken. Deze kunnen eveneens uitgevoerd worden door middel van een elektronische betaling en via de vastgelegde regels.

Technology is everywhere… het bewijs is nogmaals geleverd.