Tijdens een controle door de Bijzondere Belastinginspectie stelt de fiscus echter dat de opbrengsten uit de activiteiten van de VZW niet aan de rechtspersonenbelastingen, maar aan de vennootschapsbelastingen moeten onderworpen worden. Volgens de fiscus zijn de activiteiten van de VZW vergelijkbaar met de activiteiten van de gewone commerciële vakantiecentra en moeten de opbrengsten op dezelfde wijze belast worden. Voor de gecontroleerde jaren worden er dan ook aanslagen in de vennootschapsbelastingen gevestigd.

De VZW is het hiermee niet eens omdat er bij de uitbating van het vakantiedorp niet echt sprake is van een exploitatie. Volgens de VZW heeft de uitbating van het vakantiedorp slechts op bijkomstige wijze betrekking op nijverheids-, handels- of landbouwverrichtingen en op de realisatie van het hoofddoel van de VZW. Tevens worden er geen nijverheids –of handelsmethoden gebruikt (cfr. artikel 182, 3° WIB 92). Zo wordt er geen agressieve marketingpolitiek gevoerd, wordt er geen winst nagestreefd en worden de bruto-opbrengsten integraal aangewend voor de werking van het vakantiedorp. De activiteit kan slechts verdergezet worden mits ledenbijdragen en overheidssteun onder de vorm van subsidies en goedkope leningen. Net omdat de VZW geen commerciële organisatie is werd er overheidssteun toegestaan.

De betwisting wordt voorgelegd aan de Rechtbank van Eerste Aanleg te Hasselt. In haar vonnis van 24 december 2009 aanvaardt deze de argumentatie van de VZW dat ze niet tewerk gaat volgens de gebruikelijke nijverheids –en handelsmethoden, waardoor er geen sprake kan zijn van een daadwerkelijke exploitatie. De Administratie gaat in beroep tegen de uitspraak, maar het vonnis van de Rechtbank van Eerste Aanleg te Hasselt wordt bevestigd door het Hof van Beroep te Antwerpen.

Opdat een rechtspersoon aan de vennootschapsbelasting zou kunnen onderworpen worden is vereist dat ze zich bezig houdt met verrichtingen van winstgevende aard. En zelfs al houdt de rechtspersoon zich bezig met winstgevende activiteiten, dan nog is deze niet automatisch onderworpen aan de vennootschapsbelastingen. De rechtspersoon blijft onderworpen aan de rechtspersonenbelastingen als de winstgevende activiteiten bestaan uit zogenaamde “toegelaten verrichtingen”. Dit zijn alleenstaande of uitzonderlijke verrichtingen, verrichtingen die bestaan uit het beleggen van fondsen die zijn ingezameld in het kader van de verwezenlijking van het statutair doel en verrichtingen die slechts bijkomstig op nijverheids-, handels- of landbouwverrichtingen betrekking hebben of niet volgens nijverheids-of handelsmethoden uitgevoerd worden.

In voorliggende zaak vergelijkt het Hof de nijverheids –en handelsmethoden die normaliter door de commerciële vakantiecentra gebruikt worden met de methodes die door de VZW gehanteerd worden. Deze verschillen op heel wat vlakken. Anders dan bij een commercieel vakantiecentrum bestaat het cliënteel van de VZW hoofdzakelijk uit gezinnen met jonge kinderen, gepensioneerden, zieke en gehandicapte mensen. Voor zijn reclame maakt de VZW gebruik van de informatiekanalen van de mutualiteit, in tegenstelling tot de commerciële centra die gebruik maken van radio, televisie en de commerciële pers. Het personeel van de VZW bestaat grotendeels uit vrijwilligers en door de overheid gesubsidieerde werkkrachten, wat bij een commercieel centrum niet het geval is. De boekingen voor een vakantieverblijf gebeuren meestal rechtstreeks bij de VZW, en niet via een reisbureau zoals dat bij een commercieel centrum gebeurt. Dat er uiteraard ook wat gelijkenissen zijn met de uitbating van een commercieel centrum (vb. aard van de accommodatie en bedrijvigheid, streven naar efficiëntie en kostenbesparing,…) valt niet uit te sluiten, maar dit is niet van aard om te stellen dat de VZW zich bezig houdt met activiteiten van winstgevende aard. “Sociaal toerisme” valt dus onder het toepassingsgebied van de rechtspersonenbelastingen, en niet van de vennootschapsbelastingen.

Hof van Beroep Antwerpen, 27 september 2011.

Krachtens artikel 55, tweede lid WCO kan de homologatie van een reorganisatieplan door de rechtbank immers slechts worden geweigerd in geval van niet-naleving van de pleegvormen die door de wet worden opgelegd of wegens schending van de openbare orde.

Met de invoering van de wet betreffende de continuïteit van de ondernemingen werd aldus heel veel van de beoordelingsvrijheid van de rechtbank ter zake ontnomen. Zij kan enkel nog weigeren tot homologatie over te gaan ingeval van schending van de hiervoor opgesomde redenen. Aldus dient te worden nagegaan of het doorbreken van de gelijkheid der schuldeisers in het kader van een gerechtelijke reorganisatie de openbare orde raakt.

Ter zake stelde het Hof van Cassatie in haar arrest van 9 maart 2000 (Arr. Cass. 2000, nr. 164) en van 20 oktober 2005 (NjW 2006, 365) dat de gelijke behandeling van schuldeisers niet langer tot de openbare orde behoort. Wel stelde zij dat de mogelijkheid tot een gedifferentieerde regeling van bepaalde categorieën van schulden evenwel niet weg neemt dat de gelijkheid van de schuldeisers in acht dient te worden genomen met dien verstande dat alle schuldeisers van een bepaalde categorie op gelijke wijze dienen behandeld te worden en de gedifferentieerde behandeling niet op arbitraire criteria mag steunen.

De motivatie om de gelijkheid der schuldeisers te doorbreken kan door verschillende redenen ingegeven zijn, die nuttig of noodzakelijk zijn om de verdere continuïteit van de onderneming te garanderen. Zo is het denkbaar dat een onderneming in moeilijkheden in haar herstelplan een hoger percentage aan terugbetaling of een snellere terugbetaling voorziet voor de leveranciers welke onontbeerlijk zijn voor de verderzetting van de activiteiten.

Andere redenen om een onderscheid te maken kunnen bestaan in het feit dat bepaalde schuldeisers schuldvorderingen hebben die manifest betwist worden. Hierbij is het van primordiaal belang te wijzen op artikel 46 WCO stellende:

“Elke schuldeiser in de opschorting die het bedrag of de hoedanigheid van de door de schuldenaar vermelde schuldvordering betwist en elke andere belanghebbende die schuldeiser beweert te zijn, kan, in geval van voortdurende onenigheid met de schuldenaar, de betwisting voor de rechtbank brengen die de procedure van gerechtelijke reorganisatie heeft geopend, overeenkomstig de artikelen 700 tot 1024 van het Gerechtelijk wetboek.”

Duidelijke lezing maakt dat een schuldeiser die niet akkoord gaat met het voorgesteld plan en meer bepaald ingeval van betwisting de zaak zelf (lees op eigen initiatief) voor de rechtbank dient te brengen conform artikel 46 WCO.

Concluderend kan aldus gesteld worden dat de toetsing van de criteria voor een gedifferentieerde behandeling in een reorganisatieplan door de rechtbank aan banden werd gelegd in de WCO. Elke gemotiveerde gedifferentieerde behandeling van de schuldeisers gesteund op objectieve criteria is derhalve mogelijk in een gerechtelijke reorganisatie, kan geen grond uitmaken tot weigering van de homologatie en raakt niet de openbare orde.

Bronnen: WCO
§ De wet van 31 januari 2009 betreffende de continuïteit van de ondernemingen
§ KB van 19 december 2010 tot uitvoering van artikel 84 van de wet van 31 januari 2009 betreffende de continuïteit van de ondernemingen

Indien de polis enkel de fysiologische (lichamelijke integriteit) en /of economische (werkcapacitiet) invaliditeit dekt dan zijn de premies niet fiscaal aftrekbaar. De meeste polissen bevatten geen clausule met de bepaling dat het inkomensverlies gedekt wordt. Daardoor zou een strikte toepassing van de administratieve circulaire tot gevolg hebben dat de premies niet aftrekbaar zijn.

Wat doen?

Indien uw polis geen clausule bevat waarin uitdrukkelijk staat dat de polis een inkomstenverlies dekt dan vraagt u best aan uw verzekeraar om een bijlage op te maken. De bijlage moet uiterlijk op 30 september 2012 worden opgemaakt.

Wat is het risico?

Indien de bijlage op 1 oktober 2012 niet is opgemaakt dan zijn de premies niet aftrekbaar en zal de fiscus de aftrek van vroegere premies met terugwerkende kracht verwerpen tot en met 1 januari 2007. Dit geldt voor zowel de  collectieve als voor de individuele verzekeringen.

Wat is de fiscale behandeling van de uitkering?

De uitkering wordt enkel belast als de verzekering gewaarborgd inkomen een inkomensverlies dekt. De verzekerde krijgt dan van de verzekeraar een inkomensfiche (218.16) met de uitkering die de verzekerde dan moet vermelden in zijn aangifte voor de personenbelasting.

Deze wet gaf aanleiding tot wijziging van artikel 132bis WIB’92, i.e. fiscaal co-ouderschap.Naar aanleiding van deze wijziging werd de circulaire Ci.RH.331/598.621 (AOIF 37/2010) van 26 april 2010 uitgevaardigd.

Heel wat rechtzoekenden worden echter geconfronteerd met beslissingen van de fiscale administratie welke systematisch de toepassing van het gedeeld fiscaal voordeel overeenkomstig artikel 132bis WIB92 verwerpt wanneer een van de ouders zich hiertegen verzet én en de andere ouder een vonnis bezit welke niet uitdrukkelijk de vermelding “gelijkmatig verdeelde huisvesting” bevat .

Uit samenlezing van art. 132bis, eerste lid, WIB‘92 en verduidelijkingen in de Memorie van toelichting (Kamer, doc 51 2760/001, blz 169) kan worden besloten dat de wetgever de toepassing van art. 132bis WIB‘92 heeft willen voorbehouden voor overeenkomsten en rechterlijke beslissingen waarin het begrip “gelijkmatig verdeelde huisvesting” expliciet is vermeld. Voor de op 1 januari 2008 reeds bestaande overeenkomsten en beslissingen mogen ook de termen “(verblijfs) co-ouderschap”, “gedeeld hoederecht” en “bilocatie” in aanmerking worden genomen.

Artikel 132bis WIB‘92 dient strikt te worden geïnterpreteerd. Dit betekent dat indien het begrip “gelijkmatig verdeelde huisvesting’ niet uitdrukkelijk in de tekst van de geregistreerde of gehomologeerde overeenkomst of van de rechterlijke beslissing is vermeld, het artikel niet moet worden toegepast. Het is immers niet aan de taxatieambtenaar om te oordelen of een door de ouders overeengekomen of door de rechter opgelegde verblijfsregeling voor de kinderen als een gelijkmatig verdeelde huisvesting kan worden beschouwd.

Vanuit menselijk aspect tart deze benadering alle verbeelding maar ze is wel de realiteit. Het is duidelijk dat dit bron is van aanzienlijke problemen ingeval één van de ouders de toepassing van artikel 132bis WIB’92 weigert en de andere ouder een vonnis bezit welke niet uitdrukkelijk de vermelding “gelijkmatig verdeelde huisvesting” bevat.

Voor de rechtzoekende welke reeds een bestaande overeenkomst of rechterlijke uitspraak bezit, doch welke niet aan bovenstaande voorwaarde voldoet, geeft dit aanleiding tot bijkomende kosten tengevolge van het indienen van bezwaarschriften en het voeren van fiscale procedures. Het is bovendien vaak een bijkomende belasting voor de (overbelaste) rechtbanken die moeten oordelen over het strakke standpunten van de Administratie.

Wil men toekomstige fiscale problemen ontlopen gebruik dan steeds de term “gelijkmatig verdeelde huisvesting” en vermijd elke andere terminologie zoals bilocatie, week-weekregeling of alternerend verblijf.

De verwerving van een Michelinster levert een restaurant extra klanten en dito inkomsten op, maar is geen garantie voor een zorgeloos of gezond financieel beheer op lange termijn. Ook toprestaurants ontsnappen niet aan de ijzeren wetten van de economie en het bedrijfsbeheer die vragen om een stringent aankoopbeleid, een zuinig omspringen met grondstoffen, een rationeel financieel- en personeelsbeheer en een degelijke fiscale begeleiding.

De Karmeliet steekt niet alleen in sterren boven de meeste andere collega’s uit, maar (in boekjaar 2010) ook in tewerkstelling, solvabiliteit en rendabiliteit. Aan de andere kant van het spectrum bevindt zich tweesterrenrestaurant Danny Horseele, die als gevolg van een precaire financiële situatie, sinds juli 2011 onder gerechtelijke bescherming opereert in het kader van de Wet op de Continuïteit van de Ondernemingen. De problemen blijken duidelijk uit het hoge bedrag aan schulden uit belastingen en sociale zekerheid en het negatieve eigen vermogen.

Wat hebben we uit dit alles geleerd (dixit Piet Huysentruyt) ?

Dat niet alle sterren evenveel fonkelen! Er is meestal wel een positieve correlatie tussen het aantal sterren en de bedrijfsresultaten op langere termijn. Daarvan getuigen niet enkel De Karmeliet en Hertog Jan maar ook hun Oost-Vlaamse driesterrencollega Hof van Cleve.

Toprestaurants scoren in het algemeen hoger dan de globale restaurantsector in omzet, brutomarge, tewerkstelling en in investeringen. Maar evenzeer als hun niet ‘bekroonde’ collega’s zijn de sterrenzaken kwetsbaar voor een kwakkelende conjunctuur, de hoge personeelskost, een gebrek aan financiële discipline en een niet volgehouden professionele aanpak en/of omkadering (begeleiding) van de bedrijfsvoering.

Gedurende vijf dagen kan u, dwalend langs pittoreske plekjes en steegjes, proeven van de stad, tijdens een parcours op maat, doorheen het bruisende Antwerpen en de deelnemende panden.

Per fiets of te voet ondekt u de minder toeristische plekjes van de stad. Herenhuizen, trapgevelwoningen, een 15de-eeuws klooster, een laat-middeleeuwse beurshal maar ook een loft of fabriekspand kunnen het decor vormen voor het ‘Binnenkijken in Antwerpen’ parcours.

Binnenkijken slaat een brug tussen 2 thema’s: bij elk pand speelt enerzijds de architectuur en historiek,anderzijds is er de smaakvolle aankleding van deze panden gerealiseerd door de deelnemers. De unieke decors vormen telkens opnieuw een uitdaging voor de fantasie en de kunde van elke deelnemer!!

Download hier de brochure.

Wanneer
Woensdag 16 mei 2012 18 – 22 uur nocturne
Donderdag 17 mei 2012 10 – 19 uur
Vrijdag 18 mei 2012 10 – 22 uur nocturne
Zaterdag 19 mei 2012 10 – 19 uur
Zondag 20 mei 2012 10 – 19 uur

Waar
Startlocatie: Kammenstraat 81 (AMUZ), 2000 Antwerpen. Er is een parking op 200 meter van de startlocatie in de Oudaan straat.

Prijs
Klanten van Alaska kunnen contact opnemen via de website of via e-mail.

Dit bewijs kan op alle mogelijke manieren worden geleverd, en volgens de rechtbank van 1ste aanleg van Gent, zelfs per sms.

“Beste, we gaan in op uw bod van 550.000 EUR voor onze woning“. Met deze tekst werd in een recente zaak de koopovereenkomst bewezen verklaard door de rechtbank van 1ste aanleg van Gent. Een latere geschreven overeenkomst met een andere partij werd om deze reden niet weerhouden.

De sms werd weerhouden als “begin van bewijs”, dat aangevuld met de voorlegging van de gsm-factuur, waaruit bleek dat er veel contact was geweest tussen partijen, als bewijs van de koopovereenkomst werd weerhouden. Deze uitspraak is in die zin perfect logisch.

Na de koopovereenkomst op een bierkaartje, nu dus ook de televerkoop per sms.

Het is echter zonneklaar dat een overeenkomst op papier, opgesteld door specialisten, aangewezen is om betwistingen te vermijden en maatwerk te hebben, bijvoorbeeld om een opschortende voorwaarde tot het verkrijgen van een financiering in te voegen.

De voordelen worden toegekend door de verhuurder aan de huurder. De verhuurder wil hierdoor de huurder er toe aanzetten de huurovereenkomst te sluiten of te verlengen. Enkele voorbeelden:

• De vergoeding van de door de huurder gemaakte kosten zoals verhuiskosten;
• Aanpassingen aan het onroerend goed;
• De overeenkomst tussen verhuurder en huurder om tijdens de eerste maanden geen of een lagere huur te betalen.

De Commissie gaat ervan uit dat de toegekende voordelen deel uitmaken van de huurovereenkomst. In de boekhouding moeten de huuropbrengsten en de toegekende voordelen samen verwerkt worden. De verhuurder zal de totale kost verbonden aan het toegekende voordeel evenredig in resultaat nemen als een vermindering van de huuropbrengsten en dit gedurende de huurperiode. Bij de huurder gebeurt er net het omgekeerde, hier worden de opbrengsten verbonden aan het voordeel gedurende de huurperiode evenredig in het resultaat genomen als een vermindering van de huurkosten.

De boekhoudkundige verwerking aan de hand van een voorbeeld

De verhuurder sluit een huurovereenkomst met de huurder van 36 maanden, de maandelijkse huurprijs bedraagt 9.000 euro en er wordt een voordeel toegekend aan de huurder om gedurende de eerste drie maanden geen huur te betalen. Dit betekent voor de huurder een vermindering van de huurkosten met 27.000 euro en voor de verhuurder een vermindering van de huuropbrengst met 27.000 euro.

Dit voordeel moet over de gehele huurperiode in het resultaat genomen worden, voor de verhuurder betekent dit een maandelijkse huuropbrengst van 8.250 euro en voor de huurder een maandelijkse huurkost van 8.250 euro.

Boekhoudkundige verwerking bij de verhuurder

• Boeking gedurende de eerste 3 maanden:

491 Verkregen opbrengsten  8.250

           @ 744 Huuropbrengsten        8.250

• Boeking gedurende de daaropvolgende maanden:

550 kredietinstellingen  9.000

    @ 491 Verkregen opbrengsten    750

         744 Huuropbrengsten       8.250

Boekhoudkundige verwerking bij de huurder

• Boeking gedurende de eerste 3 maanden:

610 Huur en huurlasten  8.250

           @ 492 Toe te rekenen kosten        8.250

• Boeking gedurende de daaropvolgende maanden:

610 Huur en huurlasten  8.250

492 Toe te rekenen kosten 750

    @ 550 Kredietinstellingen             9.000

Uit de boekhoudkundige verwerking blijkt dat zowel huurder als verhuurder over de huurperiode elke maand hetzelfde bedrag betalen of ontvangen. Het toegekende voordeel in de eerste drie maanden wordt gedurende de huurperiode van 36 maanden in het resultaat genomen.

In een specifiek geval ging de BBI naar de kantoren van een vennootschap om er de boeken in te kijken. Zij treffen er enkel een gewone werknemer aan, zonder bijzondere bevoegdheden om de vennootschap te vertegenwoordigen. Zij vragen deze werknemer informaticagegevens te kopiëren om deze mee te nemen.

Volgens een vonnis van de Rechtbank van eerste aanleg te Leuven d.d. 13 januari 2012 zijn deze kopieën op onwettige wijze verkregen. Ook het feit dat de bedrijfsleider volgens de Administratie telefonisch toestemming zou hebben gegeven aan de werknemer om de kopieën te overhandigen, neemt voor de Rechtbank niet weg dat de wet in deze is overtreden. De BTW-ambtenaren hadden niet het recht deze vraag aan een gewone werknemer te stellen.

Afgelopen dinsdag 24 april 2012 werden de plooien gladgestreken in een compromis waarbij niet geraakt wordt aan de Vlaamse begroting.

In concreto wordt het verdelingsrecht nog verhoogd tot 2,5%, maar met een vrijstelling voor scheidende koppels op de eerste schijf van 50.000 euro, verhoogd met 20.000 euro per kind.

Op deze vrijstelling kan evenwel enkel aanspraak gemaakt worden door scheidende gehuwden en wettelijk samenwonenden.

Het nieuwe verdelingsrecht van 2,5% zal des te meer een miserietaks vormen voor koppels die uit elkaar gaan en niet gehuwd zijn/wettelijk samenwonen maar mogelijks wel kinderen hebben.

Waar worden hier de prioriteiten gelegd?

In deze bijdrage wordt slechts de mening van de auteur weergegeven.